خانه > دنیای آدم بزرگ ها, دردسر های اکتسابی > کمال ِبودن؛ آسمان صورتی

کمال ِبودن؛ آسمان صورتی

دنیای کودکی و روزهای طفولیت به نظرم کامل ترین دوره ی زندگی هر آدمی ست، و یا حداقل کامل هم که نباشد، آزادترین و معقول ترینشان است. بچه ها را همه می بوسند، به بچه ها همه می گویند دوستت دارم و راحت هم می گویند! بی هیچ شرمی! قبل از به خواب رفتنش باید لالایی بگویی که آرام بخوابد، بگویی که دوستش داری. خنده هایش نیاز به دلیل ندارد می گویند بچه است دیگر! گریه که می کند نیاز ندارد که پنهان شود و یا بغضش را مواظب باشد که نترکد. نقاشی که می کشد هیچ مهم نیست که قورباغه اش شبیه پلنگ باشد یا آسمانش صورتی! هرچه که احساسش باشد، هرچه که در دنیای اوست همان است، و کسی هم چندان به کارش کاری ندارد مگر والدین منطقی و بی ملاحظه ای که دلشان می خواهد بچه شان در نهایت مقررات و رئالیستی باشد!

با همه ی اینکه خیلی از آدم ها می گویند بچه ها بچه اند! و بی خیال می شوند از تمامی خلاقیت ها، توانایی ها و روابط قوی احساسی و ادراکی که دارند، به نظرم بچه ها آدم هایی هستند تکامل یافته، که هرچه از ازلیت خود دور می شوند دچار دردسرهای اکتسابی آدم بزرگ ها می شوند و از دنیای ناب و بی بدیلشان فاصله می گیرند. این روزها همه حرف از کودک درون می زنند و همراهی اش، و بزرگ ترها را سوق می دهند به سمت بیدار کردن کودک درون واز کودکانی که خیلی راحتتر می توانند کمکشان کنند غافل می شوند و مدام هم شعار می دهند که پیش گیری بهتر از درمان اما همچنان درمان را بهتر از پیش گیری انجام می دهند.

همین دنیای ناب و آزاداندیشانه است که بعضی وقتها فارغ  از همه ی اما و اگرها، بی هیچ ملاحظه ای، خالصانه با بچه ها بازی می کنم! و بازی با موجوداتی که همه ی آدم بزرگ ها یک صدا فقط سکوتشان را طلب می کنند را ترجیح می دهم به گفتمان با آدم هایی که خودشان هم نمی دانند از زندگی چه می خواهند! خودشان به دنبال کودک درون اند و کودکانشان را از درونی ترین لایه های بودنشان دور می کنند.

دنیای این آدم های تکامل یافته، سرمشق خوبی برای خیلی از گرفتاری های دنیای آدم بزرگ هاست.

Advertisements
  1. ترانه
    10/22/2010 در 04:53

    باز هم مثل همیشه عالی بود.خیلی وقته دلم میخواد با یک بچه بازی کنم،بغلش کنم،فشارش بدم،بازبون نصفه نیمش حرف بزنه و من و از این زندگی واسه چند لحظه بکشه بیرون.
    اما بچه دیگران!
    تو که سمبل صبر در زمینه ارتباط با این جیرجیرکها هستی به جای من اگه دستت به یکیشون رسید حتما ببوسش.

  2. 10/22/2010 در 17:00

    باید بپذیریم که دنیای بچه ها خوش است زیرا که آگاهی ندارند زیرا که از دنیای دردسرها فاصله دارند،دنیای بچگی دوران خوبیست زیرا که خواسته و ناخواسته تا جایی بیشتر متوجه نمی شوند اما در بزرگ سالی چقدر و تا کجا می شود ندید؟هر چقدر هم بهره ی هوشی افراد بزرگسال کم باشد اما مسائل بیشتری را می بینند در نتیجه درد بیشتری ار حس می کنند و ناآرامترند .

  1. No trackbacks yet.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: